فیلم چارلی و کارخانه شکلات سازی به کارگردانی تیم برتون محصول سال 2005 با نگاهی شیرین و خوشبینانه به بدبختی های بشری نگاه می کند. چارلی پسربچه فقیری است که در خانه ای مخروبه همراه با خانواده ای پرجمعیت اما صمیمی و مهربان زندگی می کند و سالی فقط یک بار برای جشن تولدش می تواند شکلات معروف وانکا را داشت

دوشنبهء گذشته آخرین روز مشاوره ام در سال 95 بود. تعطیلات من یک هفته زودتر از اغلب مردم شروع شد و تونستم یک سفر آخر اسفندی داشته باشم. در راه مرکز مشاوره به سالی که گذشت و حس و حال خودم فکر می کردم و دیدم از روند رشد شخصی و حرفه ای ام راضی هستم و اینکه اغلب اوقات می تونم موثر باشم خوشحالم می کنه

پویایی های زبان فارسی خیلی جالب شده ... تا حالا موقع تذکر دادن به خانم ها می گفتند "خانمی ..." امروز که داشتم برمی گشتم خونه دیدم ماموران شهرداری با همان لحن ناز و کشدار زنانه به دستفروشان سبیل کلفت می گویند : آقایی اونا رو جمع کن...

هم بامزه است و هم چرا که نه! :)

من هم مثل خیلی ها سال ها درگیر این کشمش (کشمکش!) بودم که بلاخره باید دنبال دلم برم یا منطقی تصمیم بگیرم؟!  کتاب ها و فیلم های زیادی ما را تشویق می کنند که به حرف دلمون گوش بدیم و مثالی که خیلی خوب یادم مونده جایی است که پوکاهانتس از درخت پیر مشورت میخواد و درخت پیر در جوابش میگه "به قلبت گوش کن خودت می فهمی!". این جملهء "به حرف دلت گوش کن" خیلی به دل آدم می نشینه و آدم خوشش میاد ولی در عین حال بدجور هم غلط اندازه طوریکه اگه متوجه نکته اش نشی باید بهای خیلی زیادی برای اشتباهت بپردازی! فرض کنید می خواهید علوم انسانی بخونید ولی پدرتون میگه نخیر باید ریاضی بخونی! می خواهید ساز یاد بگیرید ولی مادرتون میگه این کارها مطربیه و نون و آب نمیشه! می خواهید فلان لباس رو بخرید ولی خواهرتون میگه این بهت نمیاد اون یکی رو بگیر! یا قراره با همکارها بیرون غذا بخورید و از شما نظر می پرسند ولی شما میگید برای من فرقی نداره هر جا شما میگید بریم، هرچیزی شما دوست دارید سفارش بدیم... اگه همچین آدمی هستید احتمالاً این نصیحت که "به حرف دلت گوش بده" خیلی به کار شما بیاد. اما فرض کنید من به یک مهمانی دع

امروز جلسه کارگاهمون در مورد تلهء پذیرش جویی است و من دیروز دنبال تمرینات و بازی هایی بودم که بچه ها قراره در نیمه دوم کلاس انجام بدهند. از آنجا که آدمهایی که در این تله می افتند بشکل اعتیادگونه ای دنبال گرفتن تایید و تحسین دیگران هستند، تحملشون در مقابل انتقاد (حتی انتقاد سازنده) خیلی پایین میاد و مثل معتادی که مواد بهش نرسیده و خمار شده با هر عدم تاییدی حالشون بدتر و بدتر میشه. بنابراین فکر کردم به عنوان یک تمرین بیاییم در مورد آخرین انتقادهایی که شنیدیم صحبت کنیم و ببینیم هرکسی چه برداشت و واکنشی در مقابل این انتقادها داره و شدت بد بودن آن را چطور ارزیابی می کنه؟ اینطور مواقع چون معمولاً اول از خودم مثال می زنم به آخرین انتقادی که شنیدم فکر کردم و یادم اومد که در همین ماه گذشته دو نفر از دوستانم که همدیگر را نمی شناسند به من بازخورد دادند که در وبلاگ و از طریق نوشته هایم به نظر میرسه آدم از خودراضی ای هستم که افاضات علمی می کنم اگرچه خوشبختانه هر دو گفتند که وقتی از نزدیک با من آشنا شدند نظرشان متعادل شد.  وقتی به انتقادشون فکر کردم دیدم که خیلی هم بیراه نگفتند! من از وقتی این

نمیشه منکر این حقیقت شد که تایید و تحسین گرفتن از دیگران بسیار لذتبخشه و به آدم احساس ارزشمندی میده ولی مشکل اینجاست که خیلی وقت ها ما چنین فرد حمایتگری را نداریم و یا اگر داریم علاقمندی و حمایتش موقعیتی است، یعنی در بعضی موقعیت ها نه تنها علاقه و توجه زیادی دریافت نمی کنیم بلکه اختلاف، عصبانیت و انتقاد هم می شنویم! مفاهیمی مثل حمایت گرفتن و دوست داشته شدن مفاهیمی نسبی و موقتی هستند چون چرخ این جهان برای مدت زیادی یکسان نمی چرخه و شرایط مدام تغییر می کنه، والدین ما از دنیا می روند، ازدواج ها ممکنه به جدایی ختم بشه یا نظر و شرایط فرد مقابل تغییر کنه بطور مثال دیگه پول کافی نداشته باشه یا اولویت هاش تغییر کنه. همه این ها باعث میشه که بارها و بارها احساس تنهایی و بی پناهی کنیم و این احساسی نیست که فقط شما تجربه اش کنید، این احساسی جهانی است که همه انسان ها به حکم انسان بودن تجربه اش می کنند. اوپرا وینفری یکی از موفق ترین و بانفوذ ترین شخصیت های تلویزیونی آمریکا که از فرش به عرش رسید و کلی ثروت ساخت در داستان زندگی اش می گوید: وقتی خیلی جوان بودم و شغل خوبی پیدا کردم دوست پسرم را سر صحنه ب

من عاشق سفر هستم و اصلاً بدم نمیاد کسی برایم یک سفر تمام عیار تدارک ببینه و من بدون هیچ زحمتی مثل خانم ها پاشم برم مسافرت! ولی وقتی همچین شرایطی مهیا نباشه دو تا راه دارم: راه اول این که زانوی غم به بغل بگیرم، افرادی را که عازم سفر هستند تماشا کنم، حسرت بخورم و مدام به اقبال نامراد لعنت بفرستم ( البته این راه بدی هم نیست و اتفاقاً طرفدارهاش زیادند!)، و اما راه دوم،  قانون این راه خیلی ساده است : کاری که دوست داری را انجام بده و به جای حسرت خوردن، لذت ببر! در این راه از همون اول کار انگار یکی مدام توی گوش آدم میگه : "نمیشه و نمی تونی!" ولی اغلب اوقات اگه بهش اعتنا نکنی و جلوتر بری موانع یکی یکی از سر راه برداشته می شوند!  مثلاً برای همین تعطیلات نوروز، قرار بود با چند نفر از دوستان بریم شمال ولی موقع برنامه ریزی که رسید برنامه هیچکدام جور نشد و موضوع کنسل شد. فکر کردم دیگه باید بی خیال سفر بشم چون ویلا برای یک نفر خیلی گران درمیاد و هتل های ایران هم خانم تنها را نمی پذیرند (10 سال پیش که برای ماموریت کاری رفته بودم رشت برای اقامت مشکل پیدا کردم و کار به گرفتن نامه از اماک

این نکته خیلی مهمیه که از خودمون بپرسیم: تو واقعا" چی می خوای؟! چون تازه بعدش میشه متوجه شد که آیا جای درستی داریم دنبالش می گردیم یا نه؟ یک بار مراجعی داشتم که حدود 40 سال سن داشت و برای شکست های مکرر عشقی مراجعه کرده بود. این آدم بشدت در تلهء رهاشدگی و محرومیت هیجانی گیر افتاده بود. این تله ها باعث می شوند افرادی که شبیه والدین سرد، بی عاطفه و طرد کننده ما هستند برای ما جذابیت جنسی فوق العاده ای داشته باشند. هرچه شباهت افراد به خصوصیات منفی والدین ما بیشتر باشه ما با شدت بیشتری عاشقشون میشیم و تلاش نافرجامی را برای جلب محبت آنها در پیش می گیریم که معلوم نیست بلاخره کی به وصال ختم میشه. واقعیت اینه که از این امامزاده هایی که ما برای رابطه انتخاب می کنیم (هرچقدر هم که تلاش کنیم) معجزه ای حاصل نمیشه و این افراد اساساً نمی توانند عشق و ثباتی که از آنها انتظار داریم را به ما بدهند. هربار که من برایش توضیح می دادم برای درمان این تله باید سعی کنیم پا روی دلمان بگذاریم و به جای افرادی که شیفته شان می شویم، روابطی کمتر هیجان انگیز و بیشتر باثبات را انتخاب کنیم بشدت موضع می گرفت که یعنی شما می